30 YILDIR KELİMELERİN PEŞİNDE… 1996 yılının Ağustos ayı…

30 yıl… Dile kolay. 1996 yılının Ağustos ayında başlayan bir gazetecilik yolculuğu, bugün 2026 yılının Ağustos ayında koca bir ömre dönüşmüş durumda.

Bu, yalnızca bir meslek hikâyesi değil; geceleri sabahlara bağlayan, bazen bir manşet uğruna uykusuz kalan, bazen bir haberin peşinden kilometrelerce giden, kimi zaman sevinen, kimi zaman üzülen ama hiçbir zaman vazgeçmeyen bir hayat hikâyesi.

Gazeteciliğe ilk adımımı attığımda takvimler 1996’yı gösteriyordu. O günlerde önümde nasıl bir yol olduğunu, bu mesleğin beni nerelere götüreceğini, kaç insanın hayatına dokunacağımı, kaç geceyi uykusuz geçireceğimi bilmiyordum.

Sadece bir heyecanım vardı…

Haber yapmak, yazmak ve doğru bildiğimi insanlara ulaştırmak.

Bugün, 2026 yılının Ağustos ayındayız.

Aradan tam 30 yıl geçmiş.

Dile kolay…

Tam 30 yıl boyunca gazeteciliğin içinde oldum. Daktiloların, kurşun kalemlerin, fotoğraf makinelerinin olduğu yıllardan; bilgisayarların, internetin ve dijital medyanın dünyasına uzanan büyük bir değişime tanıklık ettim.

Teknoloji değişti, gazeteler değişti, haberin şekli değişti…

Ama benim için değişmeyen tek şey vardı.. 

Gazetecilik tutkusu.

Bu meslek bana çok şey öğretti.

İnsanları tanımayı, dinlemeyi, sorgulamayı, araştırmayı, doğruyu yanlıştan ayırmaya çalışmayı öğretti.

Bazen bir haberle insanların yüzünü güldürdüm, bazen yazdığım bir satır birilerinin canını sıktı. Bazen büyük bir başarının sevincini paylaştım, bazen acı haberlerin karşısında kelimeler boğazımda düğümlendi.

Ama her defasında aynı sorumluluk duygusuyla kalemin başına oturdum.

Çünkü gazetecilik benim için hiçbir zaman sadece bir iş olmadı.

Bir yaşam biçimi oldu.

Bu 30 yıl içerisinde çok insan tanıdım. Gazeteciler, sporcular, yöneticiler, siyasetçiler, iş insanları, sanatçılar, emekçiler… Kimi hayatımda iz bıraktı, kimi yollarımızı ayırdı. Çok dostluklar kuruldu, çok hikâyeler dinlendi, çok anılar birikti. 

Ve bugün geriye dönüp baktığımda şunu çok net görüyorum:

İyi ki gazeteci olmuşum.

Çünkü bu meslek bana bir kartvizitten çok daha fazlasını verdi.

Bana bir şehir tanıttı.

Bana insanları tanıttı.

Bana hayatın kendisini öğretti.

Ve en önemlisi, sözün ve yazının gücünü öğretti.

30 yıl önce çıktığım bu yolda belki ilk günkü heyecanımın üzerine yılların tecrübesini ekledim. Ama içimde hâlâ bir haber duyduğunda heyecanlanan, yeni bir hikâyenin peşine düşmek isteyen o genç gazeteci var.

Bugün 30. yılımı geride bırakırken, bu mesleğe emek veren, bana yol gösteren, destek olan tüm meslek büyüklerime, çalışma arkadaşlarıma, dostlarıma ve yıllar boyunca haberlerimizi takip eden herkese teşekkür ediyorum.

Ve özellikle…

Okuduğum her haberde, aradığım her bilgide, yazdığım her satırda bana güvenen okuyucularıma ve izleyenlerime.. 

İyi ki varsınız.

30 yıl önce bir Ağustos ayında başlayan bu hikâye bugün hâlâ devam ediyor.

Belki saçlarımızda birkaç ak daha var.

Belki yorulduğumuz günler çoğaldı.

Ama haber aşkı hâlâ aynı.

Çünkü bazı sevdalar emeklilik yaşını beklemez.

Bazı tutkular yıllarla eskimez.

Gazetecilik de benim için böyle bir tutku.

1996 Ağustos…

2026 Ağustos…

30 yıl…

Ve daha anlatılacak çok hikâye, yazılacak çok satır var.

Kalemimiz hiç susmasın…

Gazeteciliğe adadığım 30 yıl kutlu olsun.